۱. کارگاه نقد فیلم با رویکرد روانکاوانهاین کارگاه در ده جلسه برگزار میشود و برای کسانی طراحی شده است که با نظریهی روانکاوی و کاربرد آن در نقد ادبی آشنا هستند، اما مایلاند در کاربرد عملیِ این نظریه برای تحلیل فیلمهای سینمایی تبحّر پیدا کنند. به بیان دیگر، در این کارگاه مفاهیم روانکاوی توضیح داده نمیشوند. لذا صرفاً کسانی پذیرفته خواهند شد که قبلاً از راه مطالعهی شخصی یا شرکت در دورههای مربوط به روانکاوی، با این نظریه کاملاً آشنا باشند.در این کارگاه دو فیلم سینمایی (یکی ایرانی و دیگری خارجی) با رویکرد روانکاوانه نقد خواهند شد که عبارتاند از «سرخپوست» (ساختهی نیما جاویدی) و «بازماندهی روز» (ساختهی جیمز آیوری بر اساس رمانی به همین نام نوشتهی کازوئو ایشیگورو).این کارگاه روزهای چهارشنبه از ساعت ۱۶:۳۰ تا ۱۸ تشکیل میشود و تاریخ شروع آن ۳۰ خرداد ۱۴۰۳ است. تعداد شرکتکنندگان در این کارگاه، حداکثر ۱۰ نفر خواهد بود که از میان داوطلبان انتخاب خواهند شد. علاقهمندان میتوانند برای کسب اطلاعات بیشتر و ثبتنام با شمارهی ۰۹۱۹۳۳۹۹۱۰۵ تماس بگیرند.۲. کارگاه اصول و مبانی تحلیل متون ادبیمعنا در متون ادبی چندلایه است و منتقدان ادبی باید این توانایی را داشته باشند که لایهی سطحی و پیدای آثار ادبی را کنار بزنند تا به لایههای ژرف و ناپیدای آنها دسترسی پیدا کنند. این کار مستلزم فرایندی است که اصطلاحاً آن را «تحلیل» مینامیم، اما بلافاصله این پرسشها مطرح میشوند که: مقصود از «تحلیل» ادبیات چیست؟ «تحلیل» به چه روشهایی انجام میشود؟ چگونه میتوان بین «تحلیل» ــ که بر اساس قواعد معیّن و به پیروی از نظریههای ادبی صورت میگیرد ــ و اظهارنظرهای ذوقی و بیقاعده تمایز گذاشت؟ کارگاه «اصول

آنچه در ادامه میخوانید، یادداشت دکتر حسین پاینده دربارهی چیستی «نقد ادبی» و تفاوت آن با «انتقاد» است که ششم خرداد ۱۴۰۳ در روزنامهی شرق منتشر شد.زبان شالودهی فهم ما انسانها از پدیدههای جهان پیرامونمان است. اشیاء، رویدادها و غیره را با واژهها توصیف میکنیم و اگر گویشوران یک زبان خاص درک مشترکی از آن کلمات نداشته باشند، آحاد آن جامعه در مراودات زبانی دچار انواع سوءتفاهمها خواهند شد. تصور کنید که شما از کلمهی «دیوار» چیزی را مراد میکنید که گویشوری دیگر (ایضاً فارسیزبان) اصلاً استنباط نمیکند و در عوض برای اشاره به دیوار مثلاً کلمهی «پنجره» را به کار میبرد. پیداست که در چنین حالتی وقتی شما میگویید «این دیوار را باید مرمت کنیم»، مخاطبتان معنا و مقصودی جز آنچه شما در ذهن دارید را برداشت میکند.این همان معضلی است که ما در زبان فارسی با کلمهی «نقد» و مشتقات و ترکیبهای واژگانیای مانند «منتقد»، «نقد ادبی» و امثال آن داریم. این کلمه اغلب با «انتقاد» هممعنا پنداشته میشود، حال آنکه «نقد» مترادف «انتقاد» نیست. انتقاد یعنی عیب و ایراد یا ضعف و نقصان چیزی را برشمردن. پس وقتی میگوییم که «این مقاله نگاهی انتقادی به وضع آموزشوپرورش در ایران دارد»، مقصود این است که نگارنده ضعف یا مشکلی را در نظام آموزشوپرورش تشخیص داده است. یا وقتی میگوییم «در این گزارش، از وضعیت بهداشت در رستورانهای بینراهی انتقاد شده است»، منظور این است که نویسندهی گزارش با سرکشی به رستورانهای مستقر در جادهها مواردی از عدم رعایت موازین بهداشتی را مشاهده کرده است و حال میخواهد در نوشتار یا گزارش خود آن نقصانها و اشکالات را با مخاطب در میان بگذارد. پیداست که اینجا انتقاد را دقیقاً به معنای «برملا